| แมงง้องแง้ง's profileQUBERAPhotosBlogGuestbook |  Tools  Help |
QUBERAแมงง้องแง้ง |
|||||
|
July 12 ลืมไม่ได้9 เมษายน 2550...
ความรักของฉันเกิดขึ้นอีกครั้ง กับใครคนหนึ่งที่ฉันก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นเค้าคนนี้
รักของเราไม่ได้ราบรื่นเลย ด้วยนิสัยที่ไม่เหมือนกันเลย แม้แต่นิดเดียว
9 พฤษภาคม 2550
แดดข้างนอกร้อนตับแล่บ..แอร์ในห้องสภาไม่ได้ช่วยอะไร
แต่สิ่งที่วางอยู่ด้านหน้าฉัน ทำให้ฉันเย็นวูบไปทั้งตัว
ดอกกุหลาบสีขาว 1 ดอก...เป็นดอกไม้ที่สวยที่สุดสำหรับฉัน
เค้าเซอร์ไพร้ส์ฉันด้วยดอกกุหลาบสีขาว 1 ดอก
ทั้ง ๆ ที่เค้าไม่รู้มาก่อนว่าฉันชอบกุหลาบสีขาวที่สุด
มันเป็นของขวัญครบรอบ 1 เดือนจากเค้า...
12 พฤษภาคม 2550
วันแห่งน้ำตา...ฉันร้องไห้ทั้งวัน ตั้งแต่เช้าจนค่ำ ไม่พูดไม่จากับใคร
เพียงเพราะเค้าลืมวันเกิดฉัน...เท่านั้น
จนค่ำ...เค้าเดินเข้ามาพร้อมกับเค้กก้อนเล็กๆ 1 ก้อน จุดเทียน 1 เล่ม
และเพลง happy birth day
และใครอีกหลาย ๆ คนที่เดินล้อมเค้กมา
ฉันยิ้มทั้งน้ำตา แล้วเป่าเค้กในมือเค้า
มันเป็นเค้กวันเกิดก้อนแรกของฉัน
......
.....
....
...
..
.
6 พฤศจิกายน 2550
วันแห่งน้ำตา (อีกครั้ง) ...
"จะเป็นอะไรไม๊?? ถ้าเค้าไม่อยากคบกันแล้ว"...
เป็นคำถามคลุมเครือ แต่ฉันกลับรู้ความหมายของมันดี
เค้าไม่อยากมีฉันอีกต่อไป...
ฉันทำได้ดีที่สุดคือกลั้นน้ำตา เพราะไม่อยากให้เค้าลำบากใจ
และบอกเค้าไป ว่าเราจะยังเป็นพี่น้องกัน...ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น
ฉันรีบขอตัววางสาย ก่อนที่จะกลั้นน้ำตาไม่อยู่
โดยที่ไม่ถามเหุผลเลยซักนิด ว่าเค้ามีเหตุผลอะไร ถึงบอกเลิกฉัน..
ฉันทำได้ดีที่สุด คือ นอนร้องไห้ทั้งคืน...
13 พฤศจิกายน 2550
ฉันพยายามไม่โทรหาเค้า..
แต่วันนี้เค้าโทรมาหาฉัน พูดคุยกันปกติ เหมือนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลังจากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อย ๆ ในฐานะ..พี่กับน้อง
แต่ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลย...
4 ธันวาคม 2550
ฉันเข้าไปเที่ยวงานในมอ และนอนที่ห้องเค้า
เราเจอกันอีกครั้ง....
ทุกอย่างยังเหมือนเดิมจริง ๆ เว้นแต่ความรู้สึกของเค้า (อันนี้ไม่แน่ใจ)
เค้ายังคงปฏิบัติกับเราเหมือนยังเป็นแฟนกัน
จนฉันรู้สึกว่าเค้ายังรักฉันอยู่
ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจถามเค้า..ขอเค้าคืนดี...
ไม่มีคำพูดใด หลุดออกจากปากเค้า แต่ฉันก็รู้ดีว่าคำตอบเป็นอย่างไร
เรื่องของเรา มันได้จบลงแล้วจริง ๆ
เหลือเพียงความรู้สึกดี ๆ ที่ฉันต้องพยายามรักษาเอาไว้ให้ดีที่สุด
12 กรกฎาคม 2551
ฉันยังรักเค้าอยู่
ฉันลืมเค้าไม่ได้
.....................
พยายามทุกอย่าง ทำทุกอย่าง ลบทุกอย่างที่เป็นเรื่องเธอ
พยายามไม่ผ่าน ไปให้เจอ ที่ๆ เคยมีเธอวันนั้น ออกไปพบเพื่อนใหม่ๆ เปิดใจให้ใครเข้ามา คอยเยียวยาหัวใจ พยายามไม่เปิด เพลงของเรา เหมือนที่เราเคยฟังทุกคืน ดูทีวีก็เปลี่ยนเป็นช่องอื่น เพื่อให้ใจได้ลืมความหลัง เพื่อการหนีเรื่องเก่าๆ อาจทำให้ใจทุเลา ดีไปกว่านี้ แต่ก็ทำไม่ได้ ตัดใจไม่ได้สักที มันทำไม่ได้ ตัดใจไม่ได้สักครั้ง ไม่อยากจะเป็นแบบนี้ ฉันเกลียดตัวเองเหลือเกิน ฉันเกลียดที่ยังฝังใจ ไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่รู้จะมีวันไหนลืมเธอสักที พยายามพักผ่อน นอนให้หลับ ไม่สนใจอะไรรอบตัว พยายามแข็งใจไม่ให้กลัว ที่ต้องนอนคนเดียวอย่างนี้ หลับตานึกเรื่องดีๆ ไม่มีอะไรต้องแคร์ ลืมมันไปเสีย แต่ก็ทำไม่ได้ ตัดใจไม่ได้สักที มันทำไม่ได้ ตัดใจไม่ได้สักครั้ง ไม่อยากจะเป็นแบบนี้ ฉันเกลียดตัวเองเหลือเกิน ฉันเกลียดที่ยังฝังใจ ไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่รู้จะมีวันไหนลืมเธอสักที October 07 ให้ฉันเรียกเธอว่า "ที่รัก"
ขอบฟ้ามีจริงไหมฉันไม่อาจรู้ แต่ที่เห็นและเป็นอยู่มีเธอเสมอในหัวใจฉัน คนของวันวานและตลอดกาลแห่งความผูกพัน คำถามว่าเราเกิดมาเพื่ออะไรกัน วันนี้ฉันไม่ต้องการคำตอบใด ดวงดาวจะบรรดาลคำอธิษฐานให้ได้หรือเปล่า แต่ระหว่างเราไม่เคยต้องรอปาฎิหาริย์จากที่ไหน เมื่อทุก ๆ วัน คือความหมายที่ล้ำค่าต่อการก้าวไป ได้สูดอากาศ ได้ผ่อนลมหายใจ บนโลกที่มีกันก็พอ บทเพลงรักในวันนี้จะตราตรึงใจผู้คนอีกนานเท่าไร แต่เพลงชีวิตของเราจะบรรเลงต่อไปโดยไม่ต้องร้องขอ ฟังสิฟัง ในท่วงทำนอง ทุกบทตอนที่ฉันทักทอ อักษรจะเรียงตัวรอ ให้เธอมาซึบซับ ถึงทุกความรู้สึกที่มี ดอกไม้อาจหอมหวาน และงดงามไม่ได้ตลอดไป แต่อย่างน้อยก็ได้ทำหน้าที่ยิ่งใหญ่ก่อนจะร่วงโรยไปนับจากนี้ ความรักที่เราให้กันอาจไม่หอมหวาน ความงดงามอาจมองไม่มี ในสายตาใคร ๆ ก็ตามที แต่เรารู้ดีถึงมุมหนึ่งที่หัวใจเรามีให้กัน ขอบคุณเธอที่ไม่หวั่นไหวไปกับสิ่งรอบด้าน ขอบคุณทุกความรู้สึกที่อ่อนหวาน เป็นแรงบรรดาลใจให้ฉัน ขอบคุณที่ยืดหยัดอยู่ตรงนี้และเคียงข้างกัน ขอบคุณสองมืออุ่นคู่นั้นที่กอดฉันไว้ยามเดียวดาย ความอ่อนโยนที่เธอมีคงลบความอ่อนแอแย่ ๆ ในตัวฉัน น้ำตาของวานวัน แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแห่งความสุขสดใส มีคำพูดหนึ่ง ที่ฉันเชื่อว่าอาจทดแทนได้มากกว่าคำขอบคุณที่ให้ไป อยากให้เธอฟังด้วยหัวใจ เพราะฉันเองก็บอกจากหัวใจว่า "รักเธอ" |
||||
|
|
